ในปี 2560 ที่ผ่านมา เขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วงมีการเปิดให้บริการรถไฟขนส่งตู้เชื่อม เรือ-ราง โมเดลการขนส่งดังกล่าวมีการพัฒนาใหม่ๆอยู่สม่ำเสมอ จากจุดเริ่มต้นจากเส้นทางตั้งแต่ ฉงชิ่ง-กว่างซี-สิงคโปร์ ในปัจจุบันได้มีการขยายเส้นทางประจำถึง 26 เส้นทาง ซึ่งเส้นทางเหล่านี้สามารถลำเลียงด้วยขบวนรถไฟระหว่างท่าเรือรอบอ่าวเป่ยปู้กับหัวเมืองเศรษฐกิจที่สำคัญต่างๆ อาทิ กว่างซี ฉงชิ่ง เสฉวน ยูนนานและกุ้ยโจว นอกจากนี้ยังสามารถเชื่อมต่อกับรถไฟขบวนจีน-ยุโรปหรือ China-Europe Railway Express 

 

รัฐวิสาหกิจ China Railway Nanning Group ในช่วง 3 ไตรมาสแรกในปี 2568  การขนส่งตู้สินค้าทางรถไฟภายใต้โมเดลงานขนส่ง “เรือ-ราง”มีจำนวนรวม 1.09 ล้าน เพิ่มขึ้นร้อยละ 70.3 จากช่วงเวลาเดียวกันในปีก่อน ในปัจจุบันขบวนรถไฟขนส่งสินค้าครอบคลุม 163 สถานีใน 75 เมือง ใน 18 มณฑลทั่วประเทศจีน ประเภทของสินค้าในการขนส่งมีความหลากหลาย เช่น อุปกรณ์ไฟฟ้า สินค้าอิเล็กทรอนิกส์ รถยนต์ประกอบสำเร็จและชิ้นส่วนยานยนต์ เครื่องจักรกล เคมีภัณฑ์ วัสดุหิน ถ่านหิน ธัญพืช ผลิตภัณฑ์ทางการเกษตร น้ำมันพืช อาหาร และสินค้ามากมายกว่า 1,316 ประเภท

 

ในปี 2568 นี้ หน่วยงานการรถไฟได้พัฒนารูปแบบการบริหารจัดการด้านโลจิสติกส์เพื่ออำนวยความสะดวกให้กับผู้ใช้บริการ โดยการใช้ระบบใบตราส่งสินค้าใบเดียวตลอดเส้นทางมาใช้ ยังมีการให้บริการขนส่งสินค้าและโลจิสติกส์แบบครบวงจร (One Stop Service) ที่ช่วยลดความซับซ้อนในการติดต่อประสานงานกับผู้ให้บริการด้านรถ รถไฟ เรือ และโกดังสินค้า ผู้ใช้บริการสามารถมองเห็นภาพรวมของการขนส่งได้ทั้งกระบวนการ ติดตามสถานะของตู้สินค้าได้อย่างชัดเจน 

 

จากข้อมูลของ China Railway Nanning Group ระบุว่า ในวันที่ 22 กันยายน 2568 ขบวนรถไฟขนส่งสินค้าจีน-เวียดนาม มีการลำเลียงสินค้าขาออกโดยมีจุดมุ่งหมายคือเวียดนาม รวม 26,000 TEUs เพิ่มขึ้นร้อยละ 173 (YoY) โดยขบวนรถไฟดังกล่าวใช้เวลาเพียง 14 ชั่วโมงในการขนส่งสินค้าระหว่างท่าสถานีรถไฟระหว่างประเทศหนานหนิง ผ่านด่านรถไฟผิงเสียง ไปยังสถานีเยินเวียน ชานกรุงฮานอย ประเทศเวียดนาม สินค้าที่นำเข้า-ส่งออกผ่านเส้นทางดังกล่าวมีความหลากหลายมากขึ้น ครอบคลุมอุปกรณ์ไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ เครื่องจักรกล เคมีภัณฑ์ สินค้าเกษตร สิ่งทอและเครื่องนุ่งห่ม ไม้ซุง ของใช้ในชีวิตประจำวัน และผลไม้ (ผลไม้สดต้องดำเนินพิธีการศุลกากรนำเข้าที่ด่านรถไฟผิงเสียง)

 

บีไอซีเห็นว่า การขนส่งและกระจายสินค้าเข้าสู่จีนผ่านทาง “รถไฟ” ที่เขตฯ กว่างซีจ้วง เป็นทางเลือกที่ภาคธุรกิจไทยควรใช้ประโยชน์ให้มากยิ่งขึ้น ไม่ว่าจะเป็นโมเดลการขนส่งสินค้า “เรือ+ราง” และ “รถ+ราง” ซึ่งช่วยกระจายความเสี่ยงด้านการขนส่ง และลดความแออัดของท่าเรือหลักในจีน โดยเฉพาะท่าเรือกว่างโจว ท่าเรือเซินเจิ้น และท่าเรือเซี่ยงไฮ้ ที่มีปริมาณตู้สินค้าผ่านเข้าออกจำนวนมาก (ข้อมูลจาก : thaibizchina / สถานกงสุลใหญ่ ณ นครหนานหนิง, เรียบเรียงโดยศูนย์ธุรกิจสัมพันธ์)

 

ที่มา globthailand

วันที่ 27 ตุลาคม 2568