KEY POINTS :

 

* วิกฤตเชื้อดื้อยา (AMR) ถูกคาดการณ์ว่าภายในปี พ.ศ. 2593 จะทำให้มีผู้เสียชีวิตทั่วโลกสูงถึง 10 ล้านคนต่อปี หรือเทียบเท่า 1 คนในทุก 3 วินาที โดยกว่าครึ่งหนึ่งจะอยู่ในทวีปเอเชีย

* สาเหตุหลักเกิดจากการใช้ยาปฏิชีวนะอย่างผิดวิธีและเกินความจำเป็น โดยเฉพาะจากความเข้าใจผิดของคนไทยที่มักเรียกยาปฏิชีวนะว่า "ยาแก้อักเสบ" และซื้อยารับประทานเอง

* สถานการณ์ในประเทศไทยน่าเป็นห่วง โดยพบกรณีผู้ป่วยติดเชื้อดื้อยาที่แม้แต่ยาปฏิชีวนะ "ทางเลือกสุดท้าย" ก็ไม่สามารถรักษาได้ ทำให้การติดเชื้อทั่วไปอาจกลับมาเป็นอันตรายถึงชีวิต

 

 

ในขณะที่โลกกำลังเร่งรับมือกับโรคระบาดใหม่ เทคโนโลยีการแพทย์ก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว และนวัตกรรมสุขภาพถูกยกระดับขึ้นทุกวัน “ภัยเงียบ” อีกชนิดหนึ่งกลับกำลังก่อตัวขึ้นอย่างต่อเนื่อง นั่นคือ การดื้อยาต้านจุลชีพ (Antimicrobial Resistance : AMR) ซึ่งอาจกลายเป็นหนึ่งในวิกฤตด้านสาธารณสุขและเศรษฐกิจที่รุนแรงที่สุดของมนุษยชาติในศตวรรษนี้

 

ผศ.นพ.พิสนธิ์ จงตระกูล ประธานคณะทำงานสร้างความเข้มแข็งประชาชนด้านการใช้ยาอย่างสมเหตุผล (สยส.) ระบุว่า ภายในปี พ.ศ. 2593 การติดเชื้อดื้อยามีแนวโน้มทำให้มีผู้เสียชีวิตสูงถึง 10 ล้านคนต่อปี หรือคิดเป็น 1 คนในทุก 3 วินาที โดยกว่า ครึ่งหนึ่งของผู้เสียชีวิตอยู่ในทวีปเอเชีย ซึ่งรวมถึงประเทศไทย

 

สถานการณ์นี้หมายความว่า โลกอาจกำลังก้าวเข้าสู่ ยุคหลังยาปฏิชีวนะ (Post-antibiotic era) ที่แม้แต่การติดเชื้อธรรมดา เช่น แผลติดเชื้อหรือทางเดินปัสสาวะอักเสบ อาจกลายเป็นโรคร้ายแรงและคร่าชีวิตผู้คนได้อีกครั้ง

 

ทำความเข้าใจ “เชื้อ–ยา–การดื้อยา” ก่อนจะสายเกินแก้ :

 

การดื้อยาต้านจุลชีพเกิดจากเชื้อโรคหลายประเภท ทั้งแบคทีเรีย ไวรัส เชื้อรา และปรสิต อย่างไรก็ตาม ปัญหาที่รุนแรงและทวีความเร็วที่สุดในปัจจุบัน คือ การดื้อยาปฏิชีวนะของแบคทีเรีย (Antibiotic Resistance)

 

ยาปฏิชีวนะ (Antibiotics) มีหน้าที่กำจัด แบคทีเรีย เท่านั้น ไม่สามารถรักษาการติดเชื้อจากไวรัสได้ เช่น ไข้หวัด หรือโควิด-19 แต่ในทางปฏิบัติ กลับมีการใช้ยาปฏิชีวนะอย่างกว้างขวางโดยไม่แยกว่าเป็นเชื้อชนิดใด ส่งผลให้แบคทีเรียที่รอดชีวิตเกิดการกลายพันธุ์ (Mutation) และพัฒนาความสามารถในการทนต่อยา จนกลายเป็น เชื้อดื้อยาหลายขนาน (Multidrug-resistant : MDR) หรือรุนแรงถึงขั้น ดื้อยาทุกกลุ่ม (Pan-resistant)

 

สัญญาณเตือนจาก รพ.ไทย  เมื่อ “ยาตัวสุดท้าย” ก็เอาไม่อยู่ :

 

ประเทศไทยเริ่มเห็นผลกระทบจาก AMR อย่างเป็นรูปธรรม ผ่านข้อมูลทางคลินิกที่น่าตกใจ หนึ่งในกรณีที่เกิดขึ้นคือ ผู้ป่วยเด็กที่ติดเชื้อในกระแสเลือด (Bloodstream infection) จากเชื้อในกลุ่ม Enterobacteriaceae ที่ดื้อต่อยากลุ่ม Carbapenem (CRE – Carbapenem-Resistant Enterobacteriaceae) 

 

ซึ่งถือเป็นเชื้อดื้อยาระดับสูง ในจำนวนผู้ป่วย 4 ราย มีผู้เสียชีวิต 1 ราย และอีกรายอยู่ในภาวะวิกฤต แม้จะได้รับ โคลิสติน (Colistin) ซึ่งเป็นยาปฏิชีวนะทางเลือกสุดท้ายแล้วก็ตาม

 

ขณะเดียวกัน มีรายงานผู้ป่วยที่ติดเชื้อทางเดินปัสสาวะจาก Pseudomonas aeruginosa ซึ่งผลทดสอบความไวต่อยา (Antibiotic Susceptibility Test) พบว่าเชื้อดื้อต่อยาปฏิชีวนะเกือบ 30 ชนิด ที่มีใช้ในประเทศไทย และ ไม่พบยาที่มีประสิทธิภาพเพียงพอในการรักษา

 

ส่วนเชื้อ Escherichia coli (E. coli) ซึ่งเป็นสาเหตุหลักของการติดเชื้อทางเดินปัสสาวะในสตรี กลับพบว่า ยาปฏิชีวนะแบบรับประทานส่วนใหญ่ที่มีในระบบผู้ป่วยนอก เริ่มสูญเสียประสิทธิภาพลงอย่างชัดเจน ทำให้ทางเลือกในการรักษาเหลือเพียง “ยาฉีด” ที่ต้องพักรักษาในโรงพยาบาลเท่านั้น

 

เงินก็ช่วยไม่ได้ เมื่อยาไร้พลัง :

 

ผลกระทบของการดื้อยาไม่ได้สะท้อนแค่ในมิติของชีวิต แต่ยังกลายเป็นภาระทางเศรษฐกิจในระดับครัวเรือน มีกรณีผู้ป่วยสูงอายุที่ติดเชื้อดื้อยาหนัก ครอบครัวต้องจ่ายเงินกว่า 25,000 บาท เพื่อซื้อ ไทเกไซคลิน (Tigecycline) ซึ่งเป็นยาทางเลือกสุดท้าย แต่สุดท้ายผู้ป่วยกลับเสียชีวิตในเวลาไม่นาน

 

อีกกรณีหนึ่งเป็นเด็กที่ได้รับยาปฏิชีวนะถึง 38 ครั้ง ภายในเวลา 3 ปี จนเกิดการติดเชื้อดื้อยาแบบเรื้อรัง และต้องเสียค่ารักษารวมกว่า 1 ล้านบาท

เหตุการณ์เหล่านี้สะท้อนความจริงอันเจ็บปวดว่า“การมีเงิน ไม่ได้หมายถึงการมีทางรอด หากโลกเข้าสู่ยุคหลังยาปฏิชีวนะ”

 

พฤติกรรมผิดซ้ำซาก จุดชนวนวิกฤตเชื้อดื้อยา :

 

สาเหตุหลักของ AMR มาจาก การใช้ยาปฏิชีวนะอย่างผิดวิธีและเกินความจำเป็น โดยเฉพาะในสังคมไทยที่ยังมีความเข้าใจคลาดเคลื่อน เช่น

* เรียกยาปฏิชีวนะว่า “ยาแก้อักเสบ”

* ใช้คำว่า “ยาฆ่าเชื้อ” แบบไม่แยกว่าเป็นแบคทีเรียหรือไวรัส

* ขอ “ยาชนิดแรง” หรือ ยาปฏิชีวนะออกฤทธิ์กว้าง (Broad-spectrum antibiotics)

* หยุดยาเองเมื่ออาการดีขึ้น ไม่รับประทานให้ครบกำหนด

* ซื้อยาปฏิชีวนะกินเอง โดยไม่ผ่านการวินิจฉัยทางการแพทย์

 

การกระทำเหล่านี้เปรียบเสมือน “การใช้ปืนกลแทนปืนสไนเปอร์” ทำลายทั้งเชื้อดีและเชื้อร้าย กระทบสมดุลของ ไมโครไบโอม (Microbiome) ในร่างกาย เปิดทางให้เชื้อดื้อยาครองพื้นที่ในที่สุด

 

ในบางกรณี การทำลายจุลชีพดีอย่างหนัก ทำให้เกิดการติดเชื้อรุนแรงจาก Clostridioides difficile ซึ่งอาจต้องรักษาด้วยการ ปลูกถ่ายจุลชีพจากอุจจาระ (Fecal Microbiota Transplantation – FMT) เพื่อฟื้นฟูสมดุลในลำไส้

 

ใช้ยามาก = ดื้อยามาก บทเรียนจาก “สวีเดน vs ไทย” :

 

ข้อมูลเปรียบเทียบอัตราการดื้อยาของเชื้อ Streptococcus pneumoniae ระหว่างประเทศที่ควบคุมการใช้ยาปฏิชีวนะอย่างเข้มงวดกับไทย พบว่า

* สวีเดน ดื้อยากลุ่มเพนิซิลลิน 7.9%

* ไทย ดื้อยากลุ่มเดียวกันสูงถึง 52%

* กลุ่มยาอื่น ๆ ไทยมีอัตราดื้อสูงถึง 64%

 

ขณะที่ประเทศอย่างสวีเดนและสวิตเซอร์แลนด์ แพทย์มักจ่ายเพียงยาลดไข้หรือยาบรรเทาตามอาการสำหรับโรคทั่วไป และหลีกเลี่ยงยาปฏิชีวนะโดยไม่จำเป็น นี่คือหลักฐานเชิงประจักษ์ว่า “ยิ่งใช้ยามาก เชื้อยิ่งวิวัฒน์เร็ว”

 

6 ข้อปฏิบัติ หยุดโลกจากยุคไร้ยา :

 

เพื่อชะลอวิกฤตนี้ ประชาชนสามารถเริ่มต้นได้ทันทีจาก 6 หลักสำคัญ

 

1)ไม่ซื้อยาปฏิชีวนะกินเอง

2)ถามแพทย์เสมอว่า “เป็นเชื้อแบคทีเรียหรือไม่”

3)ปฏิเสธยาปฏิชีวนะ หากไม่จำเป็น

4)ขอรักษาตามอาการก่อนในรายไม่รุนแรง

5)ไม่ร้องขอยาปฏิชีวนะออกฤทธิ์กว้าง

6)หากจำเป็นต้องใช้ ต้องกินให้ครบตามแพทย์สั่ง

 

การดื้อยาต้านจุลชีพไม่ใช่เรื่องของแพทย์หรือโรงพยาบาลเท่านั้น แต่คือ วิกฤตร่วมของมนุษยชาติ ที่เกิดจากทางเลือกเล็ก ๆ ในชีวิตประจำวันของผู้คนทั่วโลกทุกเม็ดยาที่ถูกใช้โดยไม่จำเป็น อาจเป็นอีกก้าวที่พาโลกเข้าใกล้วันที่ “ยาตัวสุดท้าย” สูญเสียพลังในการรักษาชีวิตมนุษย์อย่างถาวร

 

ที่มา ฐานเศรษฐกิจ

วันที่ 30 พฤศจิกายน 2568