ในขณะที่อุตสาหกรรมวัฒนธรรมกลายเป็นกลไกการเติบโตใหม่สําหรับเศรษฐกิจหลายแห่งทั่วโลก การเปิดตัวกลยุทธ์การพัฒนาอุตสาหกรรมวัฒนธรรมล่าสุดของเวียดนามจนถึงปี 2030 โดยมีวิสัยทัศน์ถึงปี 2045 มีความสําคัญอย่างมาก

 

นี่ถือเป็นขั้นตอนที่จําเป็นเพื่อเพิ่มตําแหน่งของเวียดนามในขั้นตอนการพัฒนาใหม่

 

ตามที่ศิลปินประชาชน Vuong Duy Bien ประธานสมาคมพัฒนาอุตสาหกรรมวัฒนธรรมเวียดนาม กลยุทธ์นี้เปิดวิสัยทัศน์ระยะยาวเพื่อเปลี่ยนวัฒนธรรมให้เป็นภาคเศรษฐกิจที่มีการแข่งขันสูงและสร้างสรรค์ มีส่วนช่วยในการเติบโตอย่างยั่งยืนและยืนยันตําแหน่งของเวียดนามในห่วงโซ่คุณค่าอุตสาหกรรมวัฒนธรรมระดับโลก กลยุทธ์นี้แสดงถึงการเปลี่ยนแปลงทางความคิดอย่างมากจากการพิจารณาวัฒนธรรมเป็นหลักในฐานะสาขาทางจิตวิญญาณไปสู่การเข้าหาวัฒนธรรมในฐานะทรัพยากรทางเศรษฐกิจ อุตสาหกรรมที่มีพื้นฐานมาจากความคิดสร้างสรรค์ ความรู้ เทคโนโลยี และคุณค่าลิขสิทธิ์

 

เขาเน้นว่ากลยุทธ์ระบุประเด็นหลัก: ความคิดสร้างสรรค์ อัตลักษณ์ และการอํานวยความสะดวกเงื่อนไขเพื่อให้ผู้มีความสามารถเปล่งประกาย นอกจากนี้ยังส่งเสริมการคุ้มครองทรัพย์สินทางปัญญา บ่มเพาะผู้มีความสามารถ และเสริมสร้างความเชื่อมโยงทางธุรกิจเพื่อสร้างห่วงโซ่คุณค่าระดับโลกที่แข่งขันได้

 

นอกจากนี้ ควรให้ความสําคัญกับการฝึกอบรมทรัพยากรมนุษย์มากขึ้นเพื่อส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์และการบูรณาการระหว่างประเทศ ยืนยันวัฒนธรรมในฐานะอํานาจอ่อนของประเทศ

 

กวี Nguyen Ngoc Tung อดีตประธานสมาคมวรรณกรรมและศิลปะของจังหวัด Vinh Phuc (ปัจจุบันคือจังหวัด Phu Tho) กล่าวว่ากลยุทธ์นี้เป็นความก้าวหน้าในการพัฒนาที่ยั่งยืนในประเทศ สอดคล้องกับแนวโน้มของการบูรณาการระหว่างประเทศ

 

กลยุทธ์นี้กําหนดเป้าหมายและแนวทางแก้ไขที่ชัดเจน โดยใช้ประโยชน์จากความคิดสร้างสรรค์ของศิลปินและนักเขียนเพื่อมีส่วนร่วมอย่างแข็งขันต่อปิตุภูมิและประชาชน นอกจากนี้ยังขับเคลื่อนนวัตกรรมในการคิดเชิงสร้างสรรค์ ยกระดับคุณภาพของงานเพื่อผลิตผลงานที่มีคุณค่าที่ตรงกับการพัฒนาของประเทศ

 

งานสร้างสรรค์ถือเป็นเครื่องมือ "อ่อน" เพื่อส่งเสริมคุณค่าทางวัฒนธรรม ผู้คน และประเทศของเวียดนามในเวทีระหว่างประเทศ

 

การระบุอุตสาหกรรมทางวัฒนธรรมที่สําคัญสิบประการ - ตั้งแต่ภาพยนตร์ ศิลปะการแสดง และการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ไปจนถึงซอฟต์แวร์และเกม - สะท้อนถึงวิสัยทัศน์ที่ครอบคลุมและมองไปข้างหน้า แทนที่จะพึ่งพาทรัพยากรทางวัตถุแบบดั้งเดิม กลยุทธ์นี้มุ่งเน้นไปที่การควบคุม "ทรัพยากรที่อ่อนนุ่ม" เช่น ความคิดสร้างสรรค์ สติปัญญา เอกลักษณ์ประจําชาติ ค่านิยมทางวัฒนธรรม และทรัพย์สินทางปัญญา แนวทางนี้สอดคล้องกับรูปแบบการเติบโตที่ยั่งยืนที่เศรษฐกิจที่พัฒนาแล้วหลายแห่งกําลังไล่ตาม

 

ภายใต้กลยุทธ์นี้ ภาควัฒนธรรมไม่ได้ถูกมองว่าเป็นเพียงส่วนเสริมอีกต่อไป มันอยู่ในตําแหน่งเสาหลักเชิงกลยุทธ์ที่เทียบเท่ากับตัวขับเคลื่อนเศรษฐกิจที่สําคัญอื่น ๆ ภายในปี 2030 อุตสาหกรรมวัฒนธรรมคาดว่าจะขยายตัวโดยเฉลี่ย 10% ต่อปี และมีส่วนร่วมประมาณ 7% ของ GDP ของประเทศ ซึ่งคาดว่าจะเพิ่มขึ้นเป็น 9% ภายในปี 2045

 

การเน้นที่สําคัญของกลยุทธ์คือการส่งเสริมการส่งออกผลิตภัณฑ์ทางวัฒนธรรม จึงส่งเสริมคุณค่าทางวัฒนธรรมของเวียดนามในเวทีโลก การขยายการส่งออกทางวัฒนธรรมไม่เพียงแต่สร้างรายได้เงินตราต่างประเทศเท่านั้น แต่ยังเสริมสร้างอํานาจอ่อนของเวียดนามอีกด้วย ดังที่เห็นได้จากความสําเร็จระดับโลกของภาพยนตร์เกาหลี ดนตรีญี่ปุ่น และศิลปะการแสดงของจีน - ตอนนี้เป็นเครื่องมือที่ทรงพลังสําหรับการสร้างแบรนด์ระดับชาติ - เวียดนามต้องการกลยุทธ์ที่แข็งแกร่งเพื่อนําผลิตภัณฑ์เวียดนามที่โดดเด่นทางวัฒนธรรมมาสู่ผู้ชมต่างประเทศ

 

อุตสาหกรรมวัฒนธรรมที่แข็งแกร่งและมีชีวิตชีวาจะช่วยให้เวียดนามได้รับตําแหน่งที่โดดเด่นมากขึ้นบนแผนที่วัฒนธรรมโลก ซึ่งไม่เพียงแสดงโดยมรดกที่จับต้องได้และจับต้องไม่ได้เท่านั้น แต่ยังรวมถึงผลิตภัณฑ์ที่ทันสมัย สร้างสรรค์ และแข่งขันได้ทั่วโลกด้วย

 

Nguyen Thi Thanh Vinh อดีตรองประธานสมาคมวรรณกรรมและศิลปะของจังหวัด Vinh Phuc (ปัจจุบันคือจังหวัด Phu Tho) เน้นย้ําว่ากลยุทธ์ดังกล่าวทําให้มติของพรรคเป็นรูปธรรมในการวางวัฒนธรรมให้เท่าเทียมกับเศรษฐกิจและการเมือง

 

การพัฒนาอุตสาหกรรมทางวัฒนธรรมคือการพัฒนา “อุตสาหกรรมสีเขียว” หรือ “อุตสาหกรรมไร้ควัน” Vinh กล่าว และเสริมว่าการดําเนินการอย่างมีประสิทธิภาพจะทําหน้าที่เป็นตัวเร่งปฏิกิริยาสําหรับนวัตกรรม รักษาคุณค่าดั้งเดิมในขณะที่ตอบสนองความต้องการที่เพิ่มขึ้นของสาธารณชนสําหรับผลิตภัณฑ์ทางจิตวิญญาณคุณภาพสูง

 

ด้วยการมุ่งเน้นไปที่ทรัพยากรมนุษย์และระบบนิเวศที่สนับสนุน กลยุทธ์นี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อเปลี่ยนมรดกอันอุดมสมบูรณ์ของเวียดนามให้เป็นเศรษฐกิจเชิงสร้างสรรค์ที่เจริญรุ่งเรือง ทันสมัย และมีอิทธิพล

 

ที่มา vov.vn

วันที่ 13 ธันวาคม 2568