เมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2569 จีนได้ประกาศ "นโยบายหมายเลข 1" (No. 1 Document) ประจำปี 2569 เพื่อขับเคลื่อนยุทธศาสตร์การฟื้นฟูชนบท (Rural Revitalization Strategy) โดยกำหนดประเด็น “สามชนบท” (เกษตรกรรม ชนบท และเกษตรกร) เป็นหัวใจสำคัญของแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติระยะ 5 ปี (2569–2573) นโยบายดังกล่าวสะท้อนแนวคิดการพัฒนาที่มุ่งสร้างความมั่นคงเชิงโครงสร้างในระยะยาว มากกว่าการเติบโตระยะสั้น โดยให้ความสำคัญกับ 3 แกนหลัก ได้แก่ ความมั่นคงทางอาหาร การยกระดับรายได้เกษตรกร และการพัฒนาชนบทให้มีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น ควบคู่กับการผลักดัน “เกษตรกรรมที่ขับเคลื่อนด้วยเทคโนโลยี” เช่น การใช้ AI โดรน IoT และเทคโนโลยีชีวภาพ เพื่อยกระดับประสิทธิภาพการผลิตและก้าวสู่การเป็นประเทศเกษตรกรรมที่ทันสมัย

 

โดยจีนตั้งเป้ารักษาระดับผลผลิตทางการเกษตรให้อยู่ที่ประมาณ 700 ล้านตัน เพื่อเป็นฐานความมั่นคงทางอาหารของประเทศ พร้อมทั้งคุ้มครองพื้นที่เกษตรกรรมและส่งเสริมการปลูกพืชยุทธศาสตร์ เช่น ถั่วเหลืองและพืชน้ำมัน รวมถึงการยกระดับโครงการ “ตะกร้าผัก” เพื่อรักษาเสถียรภาพอุปทานอาหารในประเทศ ขณะเดียวกัน รัฐบาลยังให้ความสำคัญกับการยกระดับรายได้เกษตรกรผ่านการประกันราคาขั้นต่ำ การพัฒนาระบบประกันภัยพืชผล และการส่งเสริมเศรษฐกิจท้องถิ่นผ่านอีคอมเมิร์ซและการท่องเที่ยวคุณภาพในรูปแบบ “Small and Beautiful” ตลอดจนการสร้างงานในชนบทแทนการให้เงินอุดหนุนโดยตรง เพื่อให้เกิดรายได้ที่ยั่งยืนและกระจายโอกาสทางเศรษฐกิจอย่างทั่วถึง

 

อีกหนึ่งประเด็นสำคัญคือการพัฒนาคุณภาพชีวิตในชนบทอย่างรอบด้าน ทั้งการลงทุนโครงสร้างพื้นฐาน การขยายเครือข่ายดิจิทัล และการปรับปรุงระบบโลจิสติกส์ในพื้นที่ห่างไกล รวมถึงการยกระดับบริการสาธารณสุขและสวัสดิการสำหรับกลุ่มเปราะบาง เช่น เด็ก ผู้สูงอายุ และผู้พิการ นอกจากนี้ ยังมีการปฏิรูปโครงสร้างสิทธิที่ดินและระบบบริหารจัดการภาคเกษตร เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการใช้ทรัพยากร ควบคู่กับการใช้เครื่องมือทางการเงินระดับมหภาคและการส่งเสริมการเคลื่อนย้ายทรัพยากรระหว่างเมืองและชนบทอย่างมีประสิทธิภาพ ที่สำคัญ นโยบายปีนี้ยังเน้น “ระบบการช่วยเหลือแบบปกติและตรงจุด” เป็นครั้งแรก เพื่อป้องกันการกลับเข้าสู่ความยากจนของครัวเรือนชนบทอย่างยั่งยืน สะท้อนถึงการยกระดับนโยบายสวัสดิการให้มีความแม่นยำและเป็นระบบมากขึ้น

 

สำหรับประเทศไทย นโยบายดังกล่าวของจีนถือเป็นทั้ง “โอกาสและความท้าทาย” ในเชิงเศรษฐกิจ โดยในด้านหนึ่ง การยกระดับความมั่นคงทางอาหารและการพัฒนาเกษตรกรรมภายในประเทศของจีน อาจลดการพึ่งพาการนำเข้าสินค้าเกษตรบางประเภท ซึ่งอาจกระทบต่อการส่งออกของไทยในระยะยาว โดยเฉพาะสินค้าโภคภัณฑ์

 

อย่างไรก็ตาม การเติบโตของรายได้ในชนบทและการขยายตัวของเศรษฐกิจภายในของจีน จะช่วยเพิ่มกำลังซื้อและเปิดโอกาสให้สินค้าเกษตรและอาหารคุณภาพสูงจากไทย รวมถึงภาคการท่องเที่ยว ได้รับประโยชน์มากขึ้น ขณะเดียวกัน แนวทางการพัฒนาเกษตรกรรมด้วยเทคโนโลยีและการกระจายความเจริญสู่ชนบทของจีน ยังเป็นกรณีศึกษาที่สำคัญสำหรับไทยในการยกระดับภาคเกษตร เพิ่มมูลค่าสินค้า และลดความเหลื่อมล้ำเชิงพื้นที่ เพื่อเสริมสร้างความแข็งแกร่งของเศรษฐกิจฐานรากในระยะยาว (ข้อมูล: สถานเอกอัครราชทูต ณ กรุงปักกิ่ง, เรียบเรียงโดย: ศูนย์ธุรกิจสัมพันธ์)

 

ที่มา globthailand

วันที่ 1 เมษายน 2569