สวัสดีวันสุดท้ายของหยุดยาว รู้สึกไหมว่าพรุ่งนี้ต้องกลับไปสแกนนิ้วเข้าออฟฟิศแล้ว แต่ทำไมถึงยังรู้สึกว่า "พักเท่าไหร่ก็ไม่พอ" แถมบางคนแอบซึมกว่าเดิมด้วยซ้ำ 

 

คำตอบคือเราอาจจะกำลัง ‘จ่ายยาไม่ตรงโรค’ เพราะความเหนื่อยล้าของคนทำงานยุคนี้ซับซ้อนเกินกว่าจะแก้ด้วยการแค่นอนฉ่ำๆ หรือไปเที่ยว วันนี้เลยขอพาไปเจาะลึก ‘ทฤษฎีพักผ่อน 7 มิติ’ ของ Dr. Saundra Dalton-Smith ที่สรุปให้ว่าฮีลใจด้วยการพักผ่อนแบบไหนให้เรียกว่าพักจริง ก่อนกลับไปลุยงานต่อแบบไม่ฝืน

 

มิติที่ 1: การพักผ่อนทางกาย

 

การพักร่างกาย ไม่ใช่แค่การนอนหลับตาบนเตียง แต่รวมถึงการขยับตัว ยืดเหยียด หรือไปนวดคลายเส้น คนส่วนใหญ่มักคิดว่าตัวเองขาดสิ่งนี้ เลยชดเชยด้วยการนอนมาราธอนข้ามวันข้ามคืน แต่ตื่นมาก็ยังปวดหลังและเพลียอยู่ดี นั่นเพราะร่างกายของเดอะแบกแบบเราๆ อาจต้องการการฟื้นฟูเชิงรุก มากกว่าแค่นอนนิ่งๆ เป็นผัก

 

มิติที่ 2: การพักผ่อนทางความคิด

 

เคยไหมที่ตัวอยู่ริมทะเล แต่สมองยังกังวลเรื่องอีเมลที่ไม่ได้ตอบ หรือแอบคิดทบทวนบทสนทนา Toxic ในที่ทำงานซ้ำไปซ้ำมา เมื่อสมองไม่เคยถูก ‘สับสวิตช์’ ให้หยุดคิด ต่อให้นอนครบสิบชั่วโมง ตื่นมาก็ยังรู้สึกเหมือนเพิ่งวิ่งมินิมาราธอนจบอยู่ดี

 

มิติที่ 3: การพักผ่อนทางประสาทสัมผัส

 

สังเกตตัวเองดูว่า วันๆ จ้องจอคอมแปดชั่วโมง พอถึงวันหยุดก็เปลี่ยนไปไถฟีดสมาร์ทโฟนหาร้านคาเฟ่ ถ่ายรูปคอนเทนต์ใช่หรือเปล่า 

 

เราแค่หนีความวุ่นวายในออฟฟิศไปเจอแสงสีในเมืองใหญ่ หรือแม้แต่เสียงแจ้งเตือนไลน์งานที่เด้งรัวๆ สิ่งเหล่านี้ทำให้อะดรีนาลีนหลั่งตลอดเวลา การพักผ่อนมิตินี้คือการลองหลับตาเงียบๆ ถอดปลั๊กโลกดิจิทัล แล้วให้ประสาทสัมผัสได้พักจากสิ่งเร้าบ้าง

 

มิติที่ 4: การพักผ่อนทางสังคม

 

เทศกาลหยุดยาวมักมาพร้อมทริปครอบครัวหรือกลุ่มเพื่อน ซึ่งบางครั้งเราต้องสวมบทคนเก่งหรือคนน่ารัก ต้องคอยเอาใจทุกคนจนสูบพลังชีวิตไปหมด การพักผ่อนทางสังคมคือการอนุญาตให้ตัวเองได้ปลีกวิเวก หรือเลือกอยู่กับคนที่เรารู้สึกเป็นตัวเองได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ โดยไม่ต้องพยายามทำตัวให้ใครพอใจ

 

มิติที่ 5: การพักผ่อนทางอารมณ์

 

การต้องคีปลุคโปรเฟสชันนัลในที่ทำงาน ทำให้เราเก็บกดอารมณ์ไว้ข้างใน เราจึงโหยหาพื้นที่ปลอดภัยสำหรับระบายความอ่อนแออย่างซื่อสัตย์ การได้บ่นกับใครสักคนว่า ‘วันนี้ไม่โอเคเลย’ โดยไม่ต้องกลัวโดนตัดสิน คือการเคลียร์ขยะอารมณ์ที่หมักหมมมาตลอดช่วงเวลาที่ทำงานหนัก

 

มิติที่ 6: การพักผ่อนทางความสร้างสรรค์

 

เมื่อเราต้องใช้สมองแก้ปัญหาเดิมๆ ซ้ำๆ ไอเดียและแพสชันจะเริ่มเหือดหาย เราต้องการการพักผ่อนด้วยการพาตัวเองไปเสพศิลปะ ธรรมชาติ หรือฟังเพลงโปรด โดยไม่ต้องคิดว่าทำไปแล้วจะได้ประโยชน์อะไร แค่ปล่อยให้ความลื่นไหลเหล่านั้นเข้ามาฮีลใจให้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

 

มิติที่ 7: การพักผ่อนทางจิตวิญญาณ

 

มิติสุดท้ายคือการกลับมาคอนเนกต์กับคุณค่าที่ใหญ่กว่าตัวเอง ถ้าเราใช้ชีวิตเป็นแค่ฟันเฟืองที่ทำงานรอวันหยุดไปวันๆ ความรู้สึกเคว้งคว้างจะกัดกินจิตใจ การได้ทำสิ่งเล็กๆ ที่ตอบโจทย์คุณค่าในชีวิต หรือได้ช่วยเหลือคนอื่น จะช่วยอุดรอยรั่วที่ไม่มีแพ็กเกจทัวร์ราคาแพงที่ไหนทำได้

 

3 ทริกสับสวิตช์ใจ ดึงตัวเองกลับมาลุยงานหลังหยุดยาว

 

รู้ทฤษฎีแล้ว แต่ถ้าพรุ่งนี้เช้ายังรู้สึกโหวงๆ ไม่อยากตื่นไปทำงาน ลองใช้ 3 ทริกนี้เพื่อดึงใจกลับมาแบบไม่กระชากมู้ดจนเกินไป

 

(1)ทำงานวันแรกอย่าเพิ่งจัดเต็ม: 

 

อย่าเพิ่งยัดตารางประชุมแน่นๆ ตั้งแต่เช้าวันแรกที่กลับไปทำงาน ให้เวลาตัวเองสัก 1-2 ชั่วโมงในช่วงเช้าเป็น ‘Buffer Time’ สำหรับนั่งจิบกาแฟ เคลียร์อีเมล อัปเดตงานที่ค้างอยู่ ค่อยๆ วอร์มอัปสมองให้คุ้นชินกับโหมดทำงานอีกครั้ง

 

(2)เติม Micro-Joy ลงในสัปดาห์แรก: 

 

ลองสร้างรางวัลเล็กๆ ให้ตัวเองมีเรื่องน่าตื่นเต้นระหว่างสัปดาห์บ้าง เช่น นัดกินของอร่อยกับเพื่อนแก๊งเดิมในวันพุธ หรือแวะซื้อกาแฟสเปเชียลตี้ร้านโปรดก่อนเข้าออฟฟิศ เพื่อหลอกสมองว่าความสุขไม่ได้จบลงแค่วันหยุด

 

(3)แอบ ‘Micro-Rest’ ระหว่างวันทำงาน: 

 

ไม่จำเป็นต้องรอให้ถึงวันหยุดยาวรอบหน้าถึงจะได้พัก ลองหยิบ 7 มิติมาใช้ทีละนิดระหว่างวัน เช่น ถ้าคุณโหยหา Sensory Rest ลองเดินไปหลับตาเงียบๆ ในมุมพักผ่อนสัก 5 นาที หรือถ้าต้องการ Social Rest ลองปลีกวิเวกไปกินข้าวเที่ยงคนเดียวเงียบๆ โดยไม่ต้องรู้สึกผิด

 

ในชีวิตจริงที่ตารางงานแน่นปึก การจะตามเก็บการพักผ่อนให้ครบทั้ง 7 มิติคงเป็นเรื่องยากกไป และเผลอๆ จะกลายเป็นความเครียดก้อนใหม่มากดดันตัวเองเปล่าๆ ทฤษฎีนี้ไม่ได้มีไว้ให้เราติ๊กถูกให้ครบทุกข้อ แต่มีไว้เพื่อ ‘สะกิด’ ให้เราเห็นว่าบาดแผลไหนที่สูบพลังเราอยู่

 

ที่มา thestandard

วันที่ 15 เมษายน 2569