เคยมองคนที่ประสบความสำเร็จแล้วแอบคิดกับตัวเองไหมว่า เขาช่างสูงส่ง สมบูรณ์แบบ จนเราไม่น่าเอาตัวไปเทียบกับเขาได้เลย ทั้งที่ในความเป็นจริง คนที่ไปถึงจุดนั้นได้ส่วนใหญ่ไม่ได้อาศัยโชคอย่างเดียว แต่ค่อยๆ สร้างมันขึ้นมาจากการวางแผน และการจัดระเบียบความคิดอย่างจริงจัง

 

จุดเริ่มต้นของเรื่องนี้บางครั้งมันเริ่มจากประโยคสั้นๆ ในหัวว่า “I could be there” หรือ “ฉันก็ไปอยู่ตรงนั้นได้นะ” ฟังดูเหมือนคำพูดธรรมดา แต่ในเชิงจิตวิทยา มันคือสวิตช์ที่ช่วยเปิดการรับรู้ว่า เราเองก็มีความสามารถพอจะไปถึงเป้าหมายนั้นได้ 

 

ทำไมการตั้งเป้าหมาย ถึงเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนชีวิต :

 

หลายคนโตมากับคำแนะนำประมาณว่า “Just do it your best” หรือ “ทำให้ดีที่สุดในแบบของตัวเอง” ซึ่งฟังดูดี แต่จริงๆ แล้วเป็นคำแนะนำที่กว้างเกินไป 

 

งานวิจัยของ Edwin A. Locke และ Gary P. Latham สองนักจิตวิทยาองค์กรระดับตำนานผู้บุกเบิก ‘ทฤษฎีการตั้งเป้าหมาย’ (Goal-Setting Theory) ชี้ตรงกันว่า พฤติกรรมของมนุษย์ได้รับอิทธิพลจากเป้าหมายที่ตั้งไว้อย่างชัดเจน ยิ่งเป้าหมายเฉพาะเจาะจงและท้าทายมากเท่าไร ก็ยิ่งกระตุ้นให้เราใช้ความพยายามมากขึ้นเท่านั้น

 

Manifestation เป็นเรื่องเพ้อฝัน หรือทำได้จริง :

 

พอพูดถึงคำว่า Manifestation หรือการตั้งเจตจำนง หลายคนอาจรู้สึกว่ามันดูเป็นเรื่องที่ออกไปทางความเชื่อมากกว่าวิทยาศาสตร์ แต่แนวคิดนี้มีรากฐานทางประสาทวิทยาศาสตร์รองรับอยู่พอสมควร

 

เบื้องหลังสำคัญคือระบบในสมองที่เรียกว่า RAS หรือ Reticular Activating System ซึ่งทำหน้าที่คล้ายพนักงานคัดกรองข้อมูลให้สมองของเรา เพราะในแต่ละวัน เรารับข้อมูลมากเกินกว่าจะสนใจทุกอย่างได้หมด สมองจึงต้องเลือกว่าจะให้ความสำคัญกับอะไร ลองนึกถึงเวลาที่คุณเริ่มอยากได้รถสีฟ้าสักคัน อยู่ดีๆ คุณก็จะเห็นรถสีฟ้าเต็มถนนทั้งที่ก่อนหน้านั้นไม่เคยสังเกตเลย ไม่ใช่เพราะรถสีฟ้าเพิ่งมีเพิ่มขึ้น แต่เพราะสมองของคุณเริ่มมองหามัน

 

โอกาสในชีวิตก็คล้ายกัน ประโยคว่า “I could be there” จึงเหมือนการส่งสัญญาณให้สมองเริ่มมองหาเส้นทาง ความเป็นไปได้ และโอกาสที่ก่อนหน้านี้เราอาจมองข้ามไปทั้งหมด 

 

ทำอย่างไรให้คำพูดกลายเป็นกลยุทธ์สู่ความสำเร็จ :

 

เมื่อสมองเริ่มเปิดรับโอกาสแล้ว สิ่งสำคัญต่อจากนั้นคือ วิธีคิดและวิธีลงมือทำ อย่างแรกคือ ลองเปลี่ยนจากคำว่า “ฉันอยาก” เป็น “ฉันจะ” เพราะคำว่า “ฉันอยาก” มักสะท้อนภาวะรอคอย เหมือนเรายังยืนอยู่นอกประตู แต่คำว่า “ฉันจะ” ให้พลังอีกแบบ มันเป็นภาษาของการตัดสินใจ และทำให้สมองขยับจากโหมดฝัน ไปสู่โหมดลงมือทำมากขึ้น

 

เครื่องมือที่น่าสนใจคือ Framework ที่ชื่อว่า WOOP ซึ่งย่อมาจาก 

* Wish = ความปรารถนา

* Outcome = ผลลัพธ์

* Obstacle = อุปสรรค

* Plan = แผนการ

 

จุดเด่นของวิธีนี้คือ มันไม่ได้ชวนให้เราคิดบวกอย่างเดียว แต่ชวนให้เราซื่อสัตย์กับตัวเองด้วยว่า อุปสรรคจริงๆ ที่ขวางเราอยู่คืออะไร โดยเฉพาะอุปสรรคภายใน เช่น ความกลัว ความเฉื่อย หรือความลังเล จากนั้นจึงวางแผนล่วงหน้าแบบง่ายๆ ว่าถ้าเกิดสิ่งนี้ ฉันจะทำแบบนี้ หรือที่เรียกว่า If-Then Plan วิธีคิดแบบนี้สำคัญมาก เพราะมันเปลี่ยนเป้าหมายจากสิ่งที่ดูดีในหัว ให้กลายเป็นพฤติกรรมที่พร้อมใช้งานในชีวิตจริง

 

ท้ายที่สุดแล้ว คำว่า “I could be there” อาจไม่ใช่การพาไปฝันไกลกว่าเดิม แต่คือการขยับเป้าหมายให้ใกล้ตัวขึ้น การเปลี่ยนแปลงก็ไม่ได้เริ่มจากก้าวใหญ่เสมอไป แต่อาจเริ่มจากการตัดสินใจเล็กๆ ที่จริงจังพอจะพาเราเข้าใกล้มันทีละนิด

 

ที่มา thestandard

วันที่ 21 มีนาคม 2569